Saloobing Pangwika ng mga Mag-aaral sa Baitang Anim sa Paggamit ng Meranaw sa Asignaturang Filipino: Isang Kaso ng Pag-aaral sa Elementarya ng Bubong Madanding
Nadjerah Exsan, Cherry Mae Villastique, Maricel Esoy, Rohannie Mamongcal, Alican Pandapatan
Received: 13 May 2026; Revised: 24 June 2026; Accepted: 26 June 2026; Published: 28 June 2026
DOI: https://doi.org/10.66074/R5B2H9D4
Abstrak
Siniyasat ng pag-aaral na ito ang saloobing pangwika ng anim na mag-aaral na Meranaw sa Baitang 6. Ginamit ang kwalitatibong disenyo, partikular ang kasong pag-aaral, upang makamit ang malalim at kontekstuwalisadong pag-unawa sa penomenon. Nagkaroon ng FGD at paggamit instrumento sa pagkuha ng datos. Sinuri ang mga datos gamit ang tematikong pagsusuri nina Braun at Clarke (2006) at isinaayos batay sa tatlong dimensyon ng saloobing pangwika ni Baker (1992) at sinuri sa tatlong oryentasyon sa wika ni Ruiz (1984). Nakita na ang anim na kalahok ay may masalimuot at multidimensyonal na saloobin sa paggamit ng Meranaw sa loob ng asignaturang Filipino. Ang kanilang mga pangunahing dahilan sa paggamit nito ay nakaugat sa pagiging natural at nakagisnan. Lumitaw na may malaking pagkakaiba sa kanilang kakayahang magpahayag sa dalawang wika: sa Meranaw, mas mahaba, mas malinaw, mas detalyado, at mas buo ang kanilang pagpapahayag, samantalang ang purong Filipino ay nagdudulot ng pagkabahala at limitasyon. Ang pagsasalin ng guro ng mga aralin sa Meranaw ay nagsilbing mabisang pantulong sa pag-unawa ng mga konsepto sa Filipino. Gayunpaman, ang labis na pagdepende sa Meranaw ay nagresulta sa limitadong bokabularyo at kasanayan sa Filipino. Binibigyang-diin na ang mga natuklasang ito ay nakabatay sa konteksto ng iisang paaralan at hindi maaaring igiit na kumakatawan sa lahat ng batang Meranaw. Ang pag-aaral ay naglalagom na ang Meranaw sa konteksto ng asignaturang Filipino ay hindi maituturing na simpleng problema; ito ay parehong yaman at hamon na nangangailangan ng balanseng pedagohikal na dulog. Ang mga natuklasan ay nagbibigay ng empirikal na batayan para sa pagpapaunlad ng inklusibo at sensitibong mga estratehiya sa pagtuturo ng Filipino na kumikilala sa unang wika bilang yamang pedagohikal.
Susing-salita: asignaturang Filipino, Meranaw, MTB-MLE, multilingguwalismo, saloobing pangwika
Corresponding Author Information: Mindanao State University-Main Campus, Marawi, Philippines; alican.pandapatan@msumain.edu.ph
Volume 2, Issue 2, June 2026
View English Title and Abstract Here
Language Attitudes of Grade Six Learners toward the Use of Meranaw in the Filipino Subject: A Case Study at Bubong Madanding Elementary School
This study examined the language attitudes of six Meranaw Grade 6 students. A qualitative design, particularly a case study approach, was employed to achieve an in-depth and contextualized understanding of the phenomenon. An FGD and a research instrument were utilized for data collection. The data were analyzed using the thematic analysis of Braun and Clarke (2006), organized according to Baker’s (1992) three dimensions of language attitude, and examined through Ruiz’s (1984) three language orientations. The findings showed that the six participants held complex and multidimensional attitudes toward the use of Meranaw in Filipino classes. Their primary reasons for using the language were rooted in its naturalness and familiarity. A significant difference emerged in their ability to express themselves in the two languages: in Meranaw, their expressions were longer, clearer, more detailed, and more complete, whereas the use of pure Filipino often resulted in anxiety and limitations. The teacher’s translation of lessons into Meranaw served as an effective aid in understanding concepts in Filipino. However, excessive reliance on Meranaw resulted in limited Filipino vocabulary and language proficiency. It is emphasized that these findings are based on the context of a single school and cannot be claimed to represent all Meranaw children. The study concludes that the use of Meranaw within the context of Filipino classes cannot be regarded as a simple problem; rather, it is both a resource and a challenge that requires a balanced pedagogical approach. The findings provide an empirical basis for the development of inclusive and responsive strategies in teaching Filipino that recognize the first language as a pedagogical resource.